پاچنارى شيخ عبد الرحيم فرزند كرم على پاچنارى اصفهانى دانشمند فاضل ، عارف صوفى ، شاعر سست شعر ، در نگارش‌هايش بسيارى از اشعار صوفيان را مىآورد ، داراى رسائلى است كه بعضى از آنها را به سال 1294 ساخته ، چون « رساله نخليه » و « رساله كلبيه » و « رساله رؤيتيه » و « رساله عصمتيه » و « رساله تبرائيه » . پزشك ميرزا موسى فرزند محمد تنكابنى اديب فاضل خوش‌خط ، لقب و تخلص شعريش « پزشك » ، بيشتر شعرش دينى و كمتر به ديگر مسائل مىپردازد . در وصف « ليمرا » از قراى تنكابن گويد : الا شفيق و رفيقى و مخزن ادراك * تو از پزشك شنو نكتها چنان دُر پاك بهشت روى زمين ليمراى تنكابن * كه ديده است در اين روزگار و خطه خاك ز ما تشتهى انفس و ما تلذذ أعين * پديد باد ز هر سوى خاك تا افلاك گل و گياه ببخش بهار و تابستان * فرح‌فزا و ضيابخش بهر دل غمناك نمونه‌اى بود اين ليمراى روح‌افزا * بباغ و راغ ارم هم بهشت ايزد پاك پزشك جاى نمايد بهار و تابستان * هواش روح‌فزا جسم چُست و هم چالاك هزار حيف بگيرد ز شش‌جهت مه و ابر * گهى ز ريزش باران به خاك تا بسماك هواش نم‌نم و همچون هواى مىخواران * خنك‌خنك طرب‌انگيز بس بود نمناك ز قلب مرد بود كر پديد خوش گذرد * بده خدا بخاطر آن شاه سيد لولاك پوينده ميرزا محمد پوينده همدانى ، مجاهد ديمى در جوانى با كسب معيشت در روزها ، شبها به تحصيل پرداخت و به قدر استعداد خويش